‘Laat mij maar lekker klussen’

Timmeren, zagen, boren, trekken en duwen. Orthopedisch-chirurg Lucia Valkering voelt zich als een vis in het water als ze een heup, knie of schouder vervangt in de operatiekamer. “Het leuke van mijn werk is dat het heel tastbaar resultaat oplevert.”

Als klein meisje was het vaste prik. Waar haar leeftijdsgenootjes tekenfilms keken op de televisie, ging Lucia’s hart juist sneller kloppen van ziekenhuisseries. En dan het liefst series waarin ook veel werd geopereerd. “Op een gegeven moment kreeg ik van mijn ouders maar een tv op mijn kamer, zodat ze zelf niet de hele tijd naar dat bloed op de tv hoefden te kijken.”

Sportliefhebbers

Dokter wilde ze worden. Dokter werd ze. En met die voorliefde voor operaties, mag het ook geen verrassing zijn dat Lucia uiteindelijk chirurg wilde worden. Algemeen chirurg om precies te zijn. Maar daar kwam ze aan het eind van haar opleiding Geneeskunde op terug. “Ik merkte dat orthopedie mij toch beter lag. Vaak zijn orthopeden echte sportliefhebbers, net als ik, en daar voelde ik me het meest thuis.”

Al heeft Lucia wel een tijdje getwijfeld of een carrière als orthopedisch-chirurg wel iets voor haar was. De orthopedie staat volgens haar van oudsher bekend als een echte ‘mannenwereld’. “Het is een technisch vak, dat fysiek ook pittig is. Dus ik heb vroeger, ook omdat ik niet zo’n lange vrouw ben, wel even gedacht dat ik het misschien niet kon doen.”

Techniek, niet brute kracht

Toch waagde ze de sprong om orthopedisch-chirurg te worden. Ze ging aan de slag op de poli Orthopedie in een ziekenhuis in het midden van het land. Daar merkte ze al snel dat de vooroordelen niet klopten. “Ik mocht daar al een beetje opereren. Dan merk je dat je vooral opereert op techniek en niet op brute kracht.”

Na haar opleiding ging ze in 2023 aan de slag als orthopedisch-chirurg in het WZA. De rust en ruimte van het Noorden spraken haar aan. Net als de vacature in Assen. “Die stond niet vol met allemaal teksten over wetenschap en promotie-onderzoeken. Ik kreeg het gevoel dat ik hier juist het vak kan uitoefenen. Ik hoef niet zoveel poespas. Ik wil gewoon lekker dokter zijn en mensen helpen.”

Gelukkig mens

Dat het soms niet lukt om iemand te helpen, is volgens Lucia gelijk een van de moeilijkste kanten van haar werk. “Hier komen ook mensen met pijn die ik niet kan verklaren. En voor mij als orthopedisch-chirurg geldt: als er niks stuk is, dan kan ik het niet maken. Die boodschap is soms heel teleurstellend voor een patiënt. En ik vind dat zelf ook lastig.”

Daar staat tegenover dat Lucia een hoop mensen wél kan helpen. Bijvoorbeeld door het plaatsen van een nieuwe heup of knie en de tastbare resultaten die dat oplevert voor haar patiënten. “Ik voel me dan ook het allerfijnste als ik aan het werk ben in de operatiekamer. Laat mij maar lekker klussen. Want als ik vier of vijf protheses heb geplaatst op een werkdag, dan ben ik een gelukkig mens.”